چشم نرگس به چمن محو نگاهت مانده * قد شمشادقدان آيت بالائى تست شد روان از لب جو آب از آن روى كه شد * به سراپاى زبان قابل رعنائى تست آسمان قطره‌اى از بحر شگفت كرمت * مهر و مه پرتو خورشيد هويدائى تست « از بيابان عدم آمده تا ملك وجود » * دو جهان از پى هم شاهد يكتائى تست شمع عرفان كه حيات ابد از پرتو اوست * روشن از روغن مغز سر شيدائى تست لگن شمع جهانتاب معارف به مثل * سر آن سوخته مغزيست كه سودائى تست سزدم فخر به كيخسرو ازآن‌رو كه مرا * شرف بندگى از دولت آقائى تست چيست همت كه دم از وصف جمال تو زند * گرنه در آينه‌اش صورت زيبائى تست شاه فضل اللّه داراى دو فرزند دانشمند بنام ملا عبد الحى و ملا عبد القيوم بوده كه مرقد هر دو تن در جوار مرقد والدشان شاه فضل اللّه در محله علياى قمصر ديده مىشود با عبارات ذيل : « اتفق وفات الصالح المرحوم المغفور مولانا عبد القيوم بن شاه فضل اللّه فى شهر جمادى الاولى سنته اثنين و اربعين و مائة و الف 1142 ه . ق . و بر سنگ مزار عبد الحى : « اتفق وفات المولى العالم الصالح المحتاج الى رحمة اللّه عبد الحى بن شاه فضل اللّه فى سنة عشرين و مائة و الف من الهجرة النبويّة 1120 ه . ق . ظاهر عبارات نشان مىدهد كه مولانا عبد الحى عالم بوده است . ملا علامى بن محمد شريف ملا علّامى بنا به نوشته فرزندش ملا عبد الواسع وى در شيراز مدرس بوده و از علوم معقول و منقول بهرهء كافى داشته است زيرا سهميه مقرره‌اى از طرف پادشاه صفوى